نام قدیمی: رَزوَند یا رزونده یا رزوندی، رضوان ‌ده

استان: گیلان

تاریخچه: نام اصلی رضوان‌ شهر، رَزوَند یا رزونده یا رزوندی (razvendi) بوده ‌است که بعداً به صورت رضوان ‌ده و رضوان‌ شهر درآمد. این محل تا سال ‌های ۱۳۰۰ خورشیدی چندان رونقی نداشت. در این دوران جاده شاه عباسی  با گذر از رضوان‌ ده، گسگرات را به آبادی ساحلی شفارود پیوند می‌ داد.  پیرامون سال ۱۳۱۵ نیز جاده بندر انزلی به آستارا ساخته شد و درست در محل کنونی رضوان‌ شهر جاده شاه‌ عباسی را قطع نمود. چهارراهی که به این ‌صورت پدید آمد محلی شد برای ایست مسافران و حمل بار و بنه آنان. این محل هم ‌اکنون نیز با نام چهارراه شهرت دارد. با گذر زمان چهارشنبه‌ بازار روستای بیگ ‌زاد محله که در منطقه تالش‌ دولاب و در سه کیلومتری شمال رضوان شهر تشکیل می ‌شد، به این چهارراه منتقل گردید و این امر باعث شد این محل به سرعت گسترش یافته به صورت شهر کنونی درآید. ساکنین رضوان شهر متشکل از دو روستای اسفید واجان و اران هستند که در سال ۱۳۶۶ به یکدیگر ملحق شده است. بر اساس روایتی اسفیدواجان را معرب واژه اسپیدواگان می دانند که در متون قدیمی زرتشتی به معنی خاک سفیدمیان دو رودخانه است. دو رودخانه فصلی از داخل بافت این شهر می گذرد که ساکنین به منظور استفاده از آب این رودخانه ها دراین منطقه جمع شده اند. اما به مرور زمان و به علت بروز سیل که موجب تخریب ابنیه شهر می شده است به قسمت های مرتفع تر و تپه ها رو آورده و شهرک شمالی و جنوبی را پی ریزی نموده اند. بر طبق اظهار نظر معتمدین و ریش سفیدان محلی اسفیدواجان اول وری جان سپس (مندرجان) و در مرحله سوم به اسفیدواجان نامیده شده است و حدود دوهزار سال قدمت دارد. عده ای نیز معتقدند در زمان زرتشتیان نام این محل اسفیدواجان به معنی بازار سفید جانان بوده است  همچنین محله اران را به معنی محل فرود آمدن می دانند. این روستا قدمت زیادی دارد و سابقه آن به قبل از اسلام و زمان ساسانیان برمیگردد.

تقسیمات کشوری: این شهرستان شامل دو بخش پره سر و مرکزی و شهرهای رضوانشهر و پره سر، و دارای چهار دهستان به نام‌ های دیناچال، ییلاقی ارده، خوشابر و گیل دولاب می‌ باشد.

آب و هوا: آب و هوای این شهرستان در بخش ساحلی و جلگه ای مرطوب و در قسمت کوهستانی نیمه مرطوب است.

مساحت: ۸۰۴ کیلومتر مربع

ارتفاع از سطح دریا: ۱۵ متر

محصولات: مهم ترین محصولات کشاورزی رضوانشهر: برنج، گندم، جو و ذرت است که به صورت سنتی و نیمه سنتی کشت می شود.

فرهنگ و آداب و رسوم: شهرستان رضوانشهر  علاوه بر تنوع مذهبی از تنوع قومی نیز برخوردار میباشد بطوریکه قوم تالش، گیلک و آذری زبان به ترتیب هر یک بیشترین درصد از جمعیت شهرستان را به خود اختصاص داده اند.

جمعیت: جمعیت شهرستان رضوانشهر بر پایهٔ آمار سال ۱۳۸۵، حدود ۷۰ هزار نفر برآورد می شود.

زبان محلی: زبانهای رایج در این شهرستان شامل زبان تالشی و گیلکی است که زبان تالشی در منطقه کوهستانی تکلم می شود و زبان منطقه جلگه، گیلکی می باشد.

جاذبه های گردشگری: این شهرستان از نظر زیباییهای طبیعی غنی میباشد. آبشار ویسه ‌دار از گردشگاه ‌های زیبای منطقه ‌است. سواحل زیبای دریای خزر در سیمبرخاله و تازه آباد، مناطق کوهستانی ارده و زندانه و برزکوه، بنای تاریخی اسپیه مزگت (مسجد سفید) دیناچال، خرابه های شهرگسگر در روستای هفت دغنان، گورستان باستانی مینه رو و وسکه، دژ زرین کول در ییلاق شوشل دشته دومن، گورستان باستانی رفیه رود میانرود، پل آجری پونل، خانه تاریخی سردار مقتدر در ییلاق آق مسجد رینه، آرامگاه سید شرف شاه و سید امین السلطان غریب بنده از جاذبه های معروف منطقه بشمار میروند.

سوغاتی و صنایع دستی: گلیم، بافتنی سنتی البسه محلی، کیف جاجیم، سفال و…

غذای محلی: انواع نان محلی و شیرینی از جمله سنگه نون، لمه نون، پنجه کش، شته نون و انواع شیرینی های محلی عسله شیرینی، شکر چرکی، تالشه حلوا دوشاب شیرینی و انواع غذاهای استان گیلان در این شهرستان رایج است.

بهترین زمان بازدید: بهار و تابستان

تهیه و تنظیم : هیئت علمی و تحریریه اریاسان 

منابع :                                                                                                                                                                                       www.tripyar.com